Pablo Neruda
poeta chilijski, noblista
Pablo Neruda: poezja miłości, wygnania i polityki
Pierwsze książki w Chile
Pablo Neruda urodził się w Parral w Chile, młodość spędził w Temuco i publikował już jako nastolatek. Około 1920 roku zaczął używać nazwiska Pablo Neruda. Debiutancki tom Crepusculario ukazał się w 1923 roku, a rok później wydał Dwadzieścia wierszy o miłości i jedną pieśń rozpaczy. Ten drugi zbiór stał się szczególnie rozpoznawalnym dziełem jego wczesnego okresu.
Dyplomacja i zwrot polityczny
Placówki konsularne prowadziły Nerudę w latach 1927–1935 przez Azję, Argentynę i Hiszpanię. Wojna domowa w Hiszpanii i zabójstwo Federica Garcíi Lorki skierowały jego twórczość ku sprawom publicznym. Po powrocie do Chile został senatorem i wstąpił do partii komunistycznej. Konflikt polityczny z rządem zmusił go później do ukrywania się, a następnie emigracji.
Głos kontynentu i Nagroda Nobla
Wydany w 1950 roku Canto General poszerzył tematykę jego poezji o krajobrazy, historię i mieszkańców Ameryki Łacińskiej. Późniejsze zbiory, w tym Ody elementarne i Sto sonetów miłosnych, pokazują większą różnorodność niż wczesne wiersze miłosne. Neruda otrzymał Literacką Nagrodę Nobla w 1971 roku. Zmarł w Santiago w 1973 roku, pozostawiając dorobek łączący eksperyment literacki z politycznym zaangażowaniem.
Dane i źródła
NobelPrize.org — Pablo Neruda, biographical ↗